SEMPRE TERM WM

System ocieplania budynków na bazie wełny mineralnej

ZASTOSOWANIE:

System SEMPRE TERM WM jest firmową odmianą metody "lekkiej" ocieplania ścian zewnętrznych budynków objętej instrukcją ITB nr 334/96 "Ocieplanie ścian zewnętrznych budynków metodą lekką". Metoda ta polega na przymocowaniu do ścian od strony zewnętrznej warstwowego układu elewacyjnego, w którym warstwę izolacyjną stanowią płyty wykonane z wełny mineralnej, a warstwę elewacyjną - cienka wyprawa tynkarska z podkładem zbrojnym tkaniną szklaną.

PODŁOŻE: podłożem dla systemu SEMPRE TERM WM może być mur ceglany, ściana żelbetowa, warstwa starego tynku.
PRZYMOCOWANIE WEŁNY MINERALNEJ DO PODŁOŻA: wykonywanie ocieplenia należy rozpocząć od zamocowania listwy cokołowej na powierzchni ściany. Listwa ta ułatwia zachowanie poziomu przy układaniu kolejnych płyt, a także stanowi obróbkę dolnej krawędzi systemu. Powinno się ją mocować, najlepiej na cokole budynku, jednak nie niżej niż 30 cm od podłoża. Ta odległość eliminuje wpływ podciągania kapilarnego wilgoci na trwałość systemu, a także chroni tynk zewnętrzny przed zabrudzeniami, drobinkami błota nanoszonymi przez odbijające się krople deszczu. Kolejną czynnością jest przyklejenie warstwy materiału termoizolacyjnego. Jest nim wełna mineralna PAROC FA 4. Płyty izolacyjne układa się z przesunięciem w tzw. cegiełkę na powierzchni ściany, a także na narożach budynku. Grubość płyt powinna być dobrana indywidualnie dla każdej ściany budynku na podstawie obliczeń współczynnika przenikalności termicznej "k". Głównym elementem mocującym wełnę mineralną do podłoża jest warstwa zaprawy klejącej do wełny mineralnej. Gotową zaprawę należy nakładać kielnią po obwodzie płyty pasmem szerokości 3-4 cm i kilkoma plackami o średnicy ok. 8 cm. Natychmiast należy przyłożyć płytę do ściany i docisnąć uderzeniami długiej pacy. W przypadku równych, gładkich podłoży zaprawę należy nakładać na płyty za pomocą pacy zębatej (zęby o wielkości 10-12 mm). Płyty należy mocować ściśle jedna przy drugiej, w jednej płaszczyźnie, z zachowaniem mijankowego układu styków pionowych. Ilość łączników powinna wynosić minimum 4 szt/m2. Największe siły wywołane wiatrem występują na pasmach szerokości ok. 2 m, umiejscowionych wzdłuż krawędzi budynku i tam ilość łączników należy zwiększyć do minimum 8 szt/m2. W każdym nietypowym przypadku ilość oraz sposób rozmieszczenia kołków powinien ustalić projektant. Głębokość zakotwienia kołków w warstwie konstrukcyjnej ściany powinna wynosić min. 5 cm.
WYKONANIE WARSTWY ZBROJNEJ: warstwę zbrojącą wykonuje się przy pomocy zaprawy klejącej do zatapiania siatki z zatopioną w niej siatką z włókna szklanego. Siatka ta charakteryzuje się odpowiednią wytrzymałością mechaniczną, równym i trwałym splotem oraz odpornością na alkalia. Wykonywanie warstwy zbrojnej rozpoczynamy od nałożenia na styropian warstwy zaprawy klejącej do zatapiania siatki za pomocą zębatej pacy. Następnie odcina się potrzebnej długości pas siatki i wciska się go w kilku punktach w klej, po czym gładką, stalową pacą dokładnie zatapia. Warstwa zbrojna musi być warstwą ciągłą tzn. kolejne pacy siatki muszą być układane z zakładem min. 10 cm, zaś na narożach min. 15 cm. Ostatnią czynnością jest wygładzenie powierzchni warstwy zbrojnej pacą metalową do otrzymania równej, gładkiej faktury. W celu zwiększenia odporności warstwy ociepleniowej na uszkodzenia mechaniczne, na wszystkich narożnikach pionowych na parterze oraz na nornikach ościeży drzwi wejściowych i drzwi balkonowych należy, przed przyklejeniem tkaniny, wkleić aluminiowe listwy narożne. Podobnie cokoły budynków powinny być wykończone przez zastosowanie pasków tzw. tkaniny pancernej lub dwóch warstw siatki z włókna szklanego. Dokładne wykonanie warstwy zbrojnej jest szczególnie ważne zarówno ze względów konstrukcyjnych, jak i estetycznych. Jeżeli po wygładzeniu pozostaną jakieś nierówności, to należy je zeszlifować, ponieważ mogą one być widoczne również na wyprawie tynkarskiej, gdyż ma ona grubość tylko 2-3 mm.
NAKŁADANIE MASY TYNKARSKIEJ: na 24 godziny przed nałożeniem masy tynkarskiej należy podłoże zagruntować preparatem gruntującym. W celu ograniczenia przebijania koloru podłoża przez wyprawę tynkarską zaleca się stosowanie preparatu gruntującego podbarwionego pod kolor tynku. Masę tynkarską wymieszać mieszadłem mechanicznym. W razie konieczności rozcieńczyć wodą w ilości 1% (ok. 1 szklanka na opakowanie 25 kg). Masę tynkarską nanieść równomierną warstwą na grubość ziarna za pomocą pacy metalowej wykonanej ze stali nierdzewnej. Po naniesieniu tynku należy kilkakrotnie przeciągnąć pacą metalową w celu zebrania nadmiaru materiału. Przygotowaną powierzchnię należy zatrzeć pacą plastikową, aby uzyskać żądaną fakturę. Masę tynkarską - struktura pełna zacierać ruchami kolistymi, masę tynkarską - struktura drapana zacierać ruchami prostoliniowymi.

WSKAZÓWKI DLA WYKONAWCY

1. PODŁOŻE: typowe podłoża budowlane powinny być czyste, suche, odtłuszczone, równe, zwarte. W przypadku silnego porostu alg i grzybów należy dodatkowo zastosować preparat algo- i grzybobójczy (np. preparat ALGHESIL GRUNT). Luźne ziarna i zanieczyszczenia należy usunąć w sposób mechaniczny lub wodą pod ciśnieniem. Wszelkie nierówności i ubytki należy uzupełnić odpowiednimi zaprawami wyrównującymi. W przypadku tynków cementowych należy zachować 3-tygodniowy okres sezonowania.
2. WARUNKI ATMOSFERYCZNE: prac nie należy prowadzić w temperaturze poniżej +5oC oraz powyżej +25oC, na mocno nasłonecznionych ścianach oraz przy wietrznej pogodzie.
3. W przypadku, jeżeli odcień koloru wyprawy tynkarskiej ma istotne znaczenie dla inwestora przed nałożeniem masy tynkarskiej należy przeprowadzić test na zgodność koloru.
4. W celu uniknięcia różnic kolorystycznych konieczne jest wykonywanie odrębnych elementów architektonicznych w jednym cyklu roboczym tzw. metodą "mokre na mokre". Nie należy przerywać prac tynkarskich na wyodrębnionych powierzchniach architektonicznych. Poszczególne ściany należy wykonywać materiałem pochodzącym z tej samej partii produkcyjnej. W przypadku konieczności stosowania materiałów pochodzących z różnych partii produkcyjnych na jednym elemencie architektonicznym należy wzajemnie wymieszać np. w większych pojemnikach mogących pomieścić kilka wiader tynku.
5. Mas tynkarskich nie nanosić na niezadaszone powierzchnie poziome.
6. Dla systemów ocieplania budynków opartych na styropianie nie należy stosować ciemnych kolorów wypraw tynkarskich, ponieważ na południowych ścianach dochodzi do powstawania wysokiej temperatury, która obniża żywotność tych systemów. Dla takiego rozwiązania producent zaleca wybieranie kolorów, dla których współczynnik jasności Y jest większy niż 20%. Kolory o niższych wartościach współczynnika Y powinny być stosowane tylko w niewielkim udziale np. do uwydatnienia lub podkreślenia niewielkich elementów architektonicznych elewacji.